Το «λίφτινγκ» του πολιτικού συστήματος: Οι “αντιμνημονιακοί “…

“Πράσινοι, κόκκινοι, μπλε, γαλάζιοι και κάθε άλλης απόχρωσης αντιμνημονιακοί απατεώνες έχουν κατακλύσει τα ΜΜΕ από τα οποία κηρύσσουν πόλεμο ενάντια στην οικονομική καταπίεση που οι ίδιοι ψήφισαν, ενώ την ίδια στιγμή παραμένουν δέσμιοι στο κομματικό μαντρί…”

Όπως εύστοχα είχε προβλέψει πρόσφατα η εφημερίδα μας, ο Καρατζαφέρης, παρά το θέατρο που έπαιξε λέγοντας με «σκληρό» ύφος και «αδιαπραγμάτευτο» τόνο ότι ενδέχεται να αποχωρήσει από την τριμερής συγκυβέρνηση για λόγους ασυμφωνίας σε θέματα που άπτονται το συμφέρον της πατρίδος, τελικά ακολούθησε την πεπατημένη οδό του συμβιβασμού. Μετά από αμέτρητες δηλώσεις του σε όλα τα ΜΜΕ (στα οποία έχει μόνιμη πρόσβαση) κι αφού καλλιέργησε το κατάλληλο αντιμνημονιακό κλίμα, θέλοντας έτσι να κλείσει με νύχια και με δόντια τη διαρροή των λιγοστών ψηφοφόρων του προς άλλους πολιτικούς φορείς (και συγκεκριμένα προς την Χρυσή Αυγή), στο τέλος επιβεβαίωσε για πολλοστή φορά το μέγεθος της υποκρισίας του, αλλά και τον ύπουλο ρόλο που παίζει εις βάρος των σωστά σκεπτόμενων Ελλήνων.

Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που ο Καρατζαφέρης αναιρεί τα λεγόμενα του και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι οι λόγοι που ώθησαν τον Καρατζαφέρη να προβεί σε τέτοιες βαρύγδουπες δηλώσεις. Ο πρώτος είναι η ανεξέλεγκτη άνοδος της Χρυσής Αυγής, που αναμφισβήτητα ένα μεγάλο μέρος της οφείλεται στην εισχώρηση πρώην ψηφοφόρων του ΛΑΟΣ στο Κίνημα μας και ο δεύτερος η ανοιχτή του στήριξη απέναντι στο μνημόνιο, που -πολύ ορθά- για τον μέσο Έλληνα ισοδυναμεί σε οικονομική σκλαβιά.

Επομένως έχουν καταλάβει άπαντες ότι το μόνο πράγμα που μπορεί να αντιστρέψει την αρνητική εικόνα που τρέφει ο ελληνικός λαός για τους πολιτικούς και τα κόμματα είναι ο αντιμνημονιακός λόγος, λόγος όμως που θα πρέπει να υποστηρίζεται από πράξεις κι όχι από κούφιες αναλύσεις και αοριστολογίες ή ακόμη χειρότερα από αναιρέσεις επί αναιρέσεων για την δημιουργία εντυπώσεων και μόνο.

Όμως η αντιμνημονιακή μόδα φαίνεται να έχει αφήσει βαθιές τις επιρροές τις στον πολιτικό στίβο κι έτσι έχουν ξεφυτρώσει κυριολεκτικά από το πουθενά ένα σωρό αντιμνημονιακοί που δηλώνουν έτοιμοι να ξηλώσουν την τρόικα και να φάνε τα λαρύγγια των υπαλλήλων του ΔΝΤ, οι οποίοι πλέον ανά τακτά χρονικά διαστήματα επισκέπτονται τη χώρα μας για να συζητήσουν-εκβιάσουν τους όρους τους. Πρόκειται περί παγκόσμιας πρωτοτυπίας, αφού σε μία χώρα που κυβερνάται ταυτόχρονα από τρία κόμματα (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ) οι λεγόμενοι αντιμνημονιακοί προέρχονται από αυτά, συμμετέχουν σε αυτά κι έχουν θέσεις σε αυτά.

Το παράδοξο της όλης υπόθεσης είναι ότι την ίδια στιγμή που τα κόμματα στα οποία όλοι αυτοί ανήκουν ολοένα και υποχωρούν μπροστά στην πίεση της τρόικας για ακόμα πιο απάνθρωπα μέτρα, οι ίδιοι δηλώνουν την αντίθεση τους, αλλά και την ταυτόχρονη στήριξη τους στον πρόεδρο τους για χάρη της κομματικής ενότητας.

Πράσινοι, κόκκινοι, μπλε, γαλάζιοι και κάθε άλλης απόχρωσης αντιμνημονιακοί απατεώνες έχουν κατακλύσει τα ΜΜΕ από τα οποία κηρύσσουν πόλεμο ενάντια στην οικονομική καταπίεση που οι ίδιοι ψήφισαν, ενώ την ίδια στιγμή παραμένουν δέσμιοι στο κομματικό μαντρί για να απολαύσουν τις ανέσεις που τους παραχωρεί το κόμμα.

Όσο για τους λεγόμενους «ανεξάρτητους» βουλευτές, που τώρα τελευταία κι αυτοί διεκδικούν ένα μεγάλο κομμάτι προβολής στα ΜΜΕ, η κατάσταση είναι το ίδιο τραγελαφική. Άτομα που επί δεκαετίες παρασιτούσαν εις βάρος του ελληνικού λαού, σήμερα μας αυτοπαρουσιάζονται ως εθνοσωτήρες με το σκεπτικό ότι δεν ανήκουν σε κανένα από τα κόμματα που απαρτίζουν τη συγκυβέρνηση, ξεχνώντας όμως να μας διευκρινίσουν ποια είναι η προέλευση τους και που διαγράφηκε η πολιτική τους καριέρα.

Μέχρι και στον χώρο της λεγόμενης διανόησης (της αριστεράς δηλαδή) αναγκάστηκαν κάποιοι να εφεύρουν έναν πρόθυμο και γενναίο αριστερό που θα ανακαλύψει έννοιες όπως Πατρίδα, Έθνος και Θρησκεία, ώστε για να γίνουν αρεστοί στον λαό!

Τελικά, το αντιμνημονιακό μέτωπο μπορεί να υπάρξει κι αν ναι ποιος μπορεί να είναι ο εκφραστής του; Σίγουρα όχι τα απολιθώματα της πολιτικής που ρήμαξαν την οικονομία με τις «εθνικά υπερήφανες» υπογραφές τους, σίγουρα όχι οι τσαρλατάνοι της αριστεράς που βλέποντας το πόσο πίσω έχουν μείνει στο πολιτικό παιχνίδι, προσπαθούν να ανελιχθούν με γελοίες ρητορείες και κινήσεις εντυπωσιασμού και σίγουρα όχι αυτοί που το επέβαλαν ή το άφησαν να επιβληθεί με την απραγία τους. Τίποτα απʼ όλα αυτά δε πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη. Το σύστημα παίζει το τελευταίο του χαρτί.

Η εσωτερική ανακύκλωση που κάνει με τις αλλεπάλληλες ανακατατάξεις σε πρόσωπα και ρόλους, με την αμέριστη προβολή ατόμων που μας αυτοπαρουσιάζονται ως μεσίες, αλλά και με τους αναρίθμητους σχηματισμούς νέων πολιτικών φορέων, των οποίων ηγέτες είναι αυτοί που υπηρετούν το κατεστημένο επί δεκαετίες, μας δείχνει ότι επικρατεί μία νευρικότητα, τα αίτια της οποίας είναι απόλυτα συγκεκριμένα και προέρχονται από μία συγκεκριμένη πηγή.

Την Χρυσή Αυγή δηλαδή, τη μόνη γνήσια και αληθινή δύναμη που μπορεί να ορθώσει το ανάστημα της απέναντι στην νέα σκλαβιά. Επειδή έχει θέσεις και ιδέες που ουδέποτε πρόδωσε κι ουδέποτε θα ξεπουλήσει!

N.Λ.