Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει.

Η ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΩΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ Η ΦΕΡ’ ΕΙΠΕΙΝ ΤΟΥΡΚΟ-ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ «ΚΟΝΤΡΑ»

Διαβάζοντας πρόσφατα το βιβλίο του καθηγητού κ. Βασιλείου Μαρκεζίνη: «Μια Νέα Εξωτερική Πολιτική για την Ελλάδα», ένιωσα αυθόρμητα την ανάγκη να διατυπώσω την άποψή μου για ορισμένα βασικά ζητήματα που αναπτύσσονται σε αυτό, δεδομένου ότι πραγματεύεται μια σειρά από θέματα ύψιστου εθνικού ενδιαφέροντος, η εξέλιξη των οποίων σήμερα βρίσκεται σε εξαιρετικά κρίσιμη φάση. Τρεις είναι οι βασικοί πυλώνες στους οποίους στηρίζει την ενδιαφέρουσα γεωπολιτική του ανάλυση ο κύριος καθηγητής: Ο πρώτος αφορά στην ανάδυση της Ρωσίας ως νέας υπερδύναμης στο διαμορφούμενο σήμερα πολυπολικό κόσμο και την ιδιαίτερη σημασία που έχει για την Ελλάδα το γεγονός αυτό. Ο δεύτερος έχει να κάνει με τη θεαματική ανάκαμψη της Τουρκίας ως μεγάλης δύναμης στην περιοχή και το πώς αυτό το δρώμενο δημιουργεί νέα δεδομένα στις μεταξύ μας σχέσεις. Ο τρίτος σχετίζεται με την υποτιθέμενη αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, η οποία κατά τη γνώμη του αλλάζει τις ισορροπίες στην περιοχή και δημιουργεί ευκαιρίες για τη χώρα μας.

Η ΡΩΣΙΑ ΩΣ ΝΕΑ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και με πολύ εύστοχες επισημάνσεις η όλη προσέγγιση του θέματος, σε σημείο που οι όποιες επί μέρους παρατηρήσεις να αποκτούν μόνο συμπληρωματικό ή επιβεβαιωτικό χαρακτήρα στην επιχειρούμενη ανάλυση.

Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, θα ήταν χρήσιμο για την πληρότητα του βιβλίου, η εμβάθυνση στα αίτια της αποτυχημένης προσέγγισης της Ρωσίας, η οποία επιχειρήθηκε από την προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση, τόσο στην περίπτωση των αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, όσο και στην περίπτωση της προμήθειας στρατιωτικού υλικού και αξιοποίησης του αντιαεροπορικού συστήματος S-300.

Θα ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμο να αποκαλυφθεί ο παρεμβατισμός του ξένου παράγοντα στην υπόθεση αυτή, αλλά ακόμη περισσότερο τα μέσα άσκησης πίεσης και κυρίως η προσπάθεια συγκάλυψης του παρεμβατισμού, ώστε να μετατρέπεται σε συνωμοσιολογικό παραλήρημα η οποιαδήποτε αναφορά σε αυτόν.

Η ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΩΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ

Όλοι όσοι στοιχειωδώς έχουν ασχοληθεί με θέματα διεθνών σχέσεων, γνωρίζουν ότι οι εξελίξεις σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και πολιτικής ζωής μιας χώρας, είναι αποτέλεσμα των ποιοτικών χαρακτηριστικών των παραγόντων ισχύος της χώρας αυτής, αλλά και της δυναμικής αλληλλεπίδρασης μεταξύ αυτών των χαρακτηριστικών και των έξωθεν παρεμβάσεων.

Γνωρίζουν επίσης πως όταν οι μεγάλες δυνάμεις σχεδιάζουν την εξωτερική τους πολιτική και θέτουν τους μακροπρόθεσμους γεωπολιτικούς τους στόχους σε παγκόσμια κλίμακα, ορίζουν επίσης και τους ενδιάμεσους μεσοπρόθεσμους και βραχυπρόθεσμους στόχους, που πρέπει να επιτύχουν για να φθάσουν στην ολοκλήρωση του σχεδίου. Για την υλοποίηση αυτών των ενδιάμεσων στόχων, πολλές φορές απαιτείται η περιστασιακή υποβοήθηση ενδυνάμωσης κάποιων «παικτών» του διεθνούς συστήματος, μέσω των οποίων θα στηριχθούν και θα προωθηθούν τα μακροπρόθεσμα συμφέροντά τους.

Αυτό εξηγεί και τη θεαματική ανάκαμψη της Τουρκίας, δεδομένου ότι αυτή ανάγεται χρονικά στο τέλος του ψυχρού πολέμου. Την εποχή δηλαδή που στην παγκόσμια γεωπολιτκή σκακιέρα δεσπόζουν οι ΗΠΑ και το «όραμά» τους για παγκόσμια κυριαρχία. Τα δυο αυτά στοιχεία (ανάκαμψη Τουρκίας – όραμα παγκοσμιοποίησης των ΗΠΑ) δεν είναι άσχετα με το λίγο-πολύ περιγραφόμενο ως «τουρκικό θαύμα» στο βιβλίο του κ. Μαρκεζίνη.

Οι «σχολές σκέψεις» που επικρατούν τη στιγμή εκείνη στις ΗΠΑ, καθώς και η αμερικανική πολιτική σκηνή στο σύνολό της, κυριαρχούνται από το ιουδαϊκό λόμπυ, το οποίο καταφέρνει να πείσει τους αμερικανούς ότι για την επίτευξη των στόχων τους πρέπει να βασιστούν σε συγκεκριμένα κράτη (στρατηγικούς εταίρους) με τα οποία θα πρέπει να αναπτύξουν ιδιαίτερα στενές σχέσεις, ενώ κάποια άλλα θα πρέπει να περιοριστούν, να κατακερματισθούν, να χάσουν κομμάτια της επικράτειάς τους -που θα ενσωματωθούν σε άλλες οντότητες- ή ενδεχομένως και να αλλοιωθούν εθνολογικά.

Το γνωστό απόσπασμα από την ομιλία του πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Χένρυ Κίσσιγκερ αποτυπώνει με αξιοθαύμαστη ενάργεια μέσα σε λίγες γραμμές την ουσία της γεωπολιτικής αντίληψης που το ιουδαϊκό λόμπυ κατόρθωσε να υιοθετηθεί ως επίσημη πολιτική των ΗΠΑ, αναφορικά με την Ελλάδα:

«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες, τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία,τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ»

Το τουρκικό «θαύμα»

Μέσα λοιπόν σε αυτό το γεωπολιτικό περιβάλλον, η αμερικανοϊσραηλινή διπλωματία, καθώς οι ισορροπίες του ψυχρού πολέμου ανατρέπονται, αποφασίζει την ενίσχυση της Τουρκίας ως στρατηγικού της εταίρου με ταυτόχρονη αποδυνάμωση της Ελλάδος, για «να μην τους παρενοχλεί στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας γι’ αυτούς, για την πολιτική των ΗΠΑ».

Στην πραγματικότητα, η επιρροή του εβραϊκού λόμπυ πάνω την αμερικάνικη πολιτική για να την οδηγήσει σε ανθελληνική κατεύθυνση, δε σχετίζεται μόνο με τους γεωπολιτικούς λόγους που προανέφερα, αλλά και με την παραδοσιακή λυσσαλέα εχθρότητα και τον ακραίο αταβιστικό ανθελληνισμό που οι εβραίοι έχουν επιδείξει στην ιστορική διαχρονία. Απλά, στη συγκεκριμένη στιγμή τους δινόταν μια μοναδική ευκαιρία να εκδηλώσουν το αβυσσαλέο μίσος τους εναντίον του ελληνισμού, καλυμμένο κάτω από μια δήθεν επιβεβλημένη αναγκαιότητα διπλωματικών επιλογών για την εξυπηρέτηση των πολιτικών επιδιώξεων των ΗΠΑ στην περιοχή.

Βρισκόμαστε λίγο πριν το τυπικό τέλος του ψυχρού πολέμου και οι δυο παραπάνω επιδιώξεις των αμερικανοϊσραηλινών, που αφορούν στην περιοχή μας (ενίσχυση Τουρκίας, αποδυνάμωση Ελλάδος) για να γίνουν πράξη πρέπει να αντιμετωπισθούν πρώτα κάποια προβλήματα.

Πιο συγκεκριμένα για την Τουρκία απαιτείται οικονομική ανόρθωση, εσωτερική σταθεροποίηση και αλλαγή της εξωτερικής της πολιτικής από εσωστρεφή σε αναθεωρητική, η οποία να παραπέμπει στο αυτοκρατορικό Ισλάμ.

Για την Ελλάδα απαιτείται να γίνουν ακριβώς τα αντίθετα, οικονομική εξαθλίωση, εσωτερική αποσταθεροποίηση και αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής σε νοσηρά εσωστρεφή, με ταυτόχρονη ανάπτυξη φυγόκεντρων τάσεων από τον ενιαίο εθνικό κορμό.

Τα σχέδια και στις δυο περιπτώσεις τίθενται άμεσα σε εφαρμογή και όσον αφορά στην Ελλάδα γνωρίζουμε καλά το πως μεθοδεύθηκε, αφού σήμερα τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής γίνονται κάθε μέρα όλο και πιο αισθητά, ακόμη και από εκείνους τους Έλληνες στους οποίους τα προγράμματα εξηλιθίωσης και αποχαύνωσης που τόσα χρόνια εφαρμόζονται βρήκαν πρόσφορο και γόνιμο έφαφος.

Η οικονομική ανάκαμψη

Η οικονομική ανάκαμψη της Τουρκίας αρχίζει με την υπαγωγή της στο ΔΝΤ, το οποίο ελέγχεται από τα γνωστά κέντρα ελέγχου της παγκόσμιας οικονομίας και μεθοδεύεται η άμεση παροχή ευρείας οικονομικής στήριξης προς αυτή. Γίνονται επενδύσεις με ευνοϊκούς όρους για τους Τούρκους, ώστε όχι μόνο να εισρεύσει άφθονο χρήμα στη χώρα, αλλά να τεθούν και οι βάσεις για υγιή ανάπτυξη σε όλους τους τομείς. Τους παρέχεται τεχνογνωσία όπου είναι απαραίτητο, χρηματοδοτούνται προγράμματα υποδομών, γίνονται τεράστιες επενδύσεις συμπεριλαμβανομένου και του τομέα της στρατιωτικής τεχνολογίας και τους δίδονται «φιλέτα» από την παγκόσμια αγορά για την προώθηση των παραγόμενων προϊόντων. Επιτρέπεται στην Τουρκία να αναπτύξει εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας (σύντομα η Ελλάδα θα είναι ο καλύτερος πελάτης της, παρόλο που ακολουθεί πολιτική «πράσινης» ανάπτυξης και έχει απαγορεύσει στον εαυτό της να χτίσει παρόμοια εργοστάσια) και όλοι οι αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου της περιοχής κανονίζεται να περνούν από το έδαφός της.

Η εσωτερική σταθεροποίηση

Για την εσωτερική της σταθεροποίηση χρησιμοποιείται κατ’ επανάληψη καθεστώς στρατιωτικής δικτατορίας (με συνοπτικές κάθε φορά διαδικασίες). Εξοντώνονται έτσι οι πολιτικοί αντίπαλοι της έξωθεν διατεταγμένης πολιτικής, με το αποκρουστικό ωστόσο πρόσωπο της Τουρκίας, όχι μόνο να μένει σταθερά στο απειρόβλητο των διεθνών μέσων ενημέρωσης, αλλά έχοντας συνεχώς την ακλόνητη υποστήριξη των ΗΠΑ, να προβάλλεται μέσω των διεθνών θεσμών (Eurovision, αθλητικές διοργανώσεις κλπ) ως κράτος πολιτισμένο, ανεκτικό, δημοκρατικό και ευνομούμενο. Ένα «υγιές» και δυναμικό δηλαδή τμήμα της διεθνούς κοινότητας.

Η χρήση εκλεγμένων κυβερνήσεων, όταν αυτές συνάδουν με τους έξωθεν επιβληθέντες στόχους, σε συνδυασμό με την επιβολή δικτατορικών κυβερνήσεων όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο (όταν η εκλεγμένη κυβέρνηση «αποκλείνει» από τους στόχους του προγράμματος), εξασφαλίζει εξαιρετική σταθερότητα στην εμμονή επίτευξης των επιδιωκόμενων στόχων.

Αυτή η Τουρκία πήρε εύσημα κατ’ επανάληψη από υψηλόβαθμα στελέχη των αμερικανικών κυβερνήσεων και όχι μόνο, ως παράδειγμα ευνομούμενης και δημοκρατικής πολιτείας. Την ίδια στιγμή που εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι πέθαιναν στα «λευκά» κελιά κάνοντας απεργία πείνας, ενώ χιλιάδες άλλοι «ταξίδευαν» με το «εξπρές του μεσονυκτίου» προς άγνωστους προορισμούς.

Την ίδια περίοδο εφαρμόζεται πρόγραμμα εξόντωσης της κουρδικής μειονότητας, φυλακίζεται ο ηγέτης των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτσαλάν και ισοπεδώνονται κάτω από τις ερπύστριες των τουρκικών τεθωρακισμένων περισσότερα από 12.000 χωριά κούρδων με ανυπολόγιστο αριθμό αμάχων μεταξύ των νεκρών.

Ο «πολιτισμένος κόσμος» και η «δημοσιογραφική πανώλη» του BBC και του CNN, καθώς και τα άθλια εξαμβλωματικά τους παραρτήματα παγκοσμίως (μαζί με τους γελοίους «καραγκιόζ μπερντέδες των ΜΜΕ στην Ελλάδα), κατ΄εντολή των αφεντικών τους τηρούν «σιγήν ιχθύος» στην απίστευτη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η αναθεώρηση των συνόρων

 Στην περίπτωση της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας αποφασίζεται και επιχειρείται η τερατογένεση ενός πολιτικού «Φραγκενσταϊν». Δυο οντολογικά αντίθετες πολιτικές φιλοσοφίες, κεμαλισμός και ισλαμισμός συντίθενται για να επιτευχθεί το νέο πολιτκό «προφίλ» της Τουρκίας. Αυτό που θα καταστήσει την Τουρκία έναν ισχυρό παράγοντα στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, για να διαδραματίσει έναν ρόλο επωφελή για τα εβραιοαμερικανικά συμφέροντα, κερδίζοντας πλούσια ανταλλάγματα. Για το σκοπό αυτό απαιτείται κοσμικός χαρακτήρας του κράτους με καλή εσωτερική ασφάλεια (κεμαλισμός) και επεκτατική-αναθεωρητική πολιτική ως προς τα σύνορα (ισλαμισμός).

Κεμαλισμός ως γνωστόν σημαίνει κοσμικός χαρακτήρας του κράτους, φυλετική και εθνολογική καθαρότητα και σεβασμός των υφισταμένων συνόρων, όπως αυτά προέκυψαν από τις διεθνείς συμφωνίες κατά τη γέννηση του τουρκικού έθνους-κράτους το 1922. Θεματοφύλακας του κεμαλισμού είναι ο στρατός.

Στον αντίποδα της φιλοσοφίας του κεμαλισμού, ο ισλαμισμός (ως πολιτική φιλοσοφία) παραπέμπει στο αυτοκρατορικό ισλάμ. Το οποίο σημαίνει κράτος θεοκρατικό, συνύπαρξη λαοτήτων και εθνοτήτων και διεκδίκηση των «χαμένων» εδαφών που εκτείνονται στα όρια της πρώην οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Στη νέα Τουρκία για την οποία τόσο κολακευτικά εκφράζεται ο κ Μαρκεζίνης επιχειρείται η γέννηση του Κεμαλο-ισλαμισμού. Έχουμε δηλαδή συνύπαρξη στοιχείων κοσμικού (κεμαλισμός), αλλά και θεοκρατικού (ισλαμισμός) χαρακτήρα του κράτους. Έτσι εξηγείται το ευρωπαϊκό «προφίλ» τόσο των πρωταγωνιστών, αλλά και γενικότερα της ατμόσφαιρας των τουρκικών τηλεοπτικών «σήριαλ», που κατακλύζουν τελευταία την ελληνική τηλεόραση, ενώ ταυτόχρονα μπορεί κανείς να δει την κα Ερντογάν να συμμετέχει σε διάφορες κοινωνικές δραστηριότητες, που κατά τα άλλα μπορεί και να μη συνάδουν με τη φιλοσοφία του ισλάμ, φορώντας την ισλαμική μαντήλα.

Έτσι γενικότερα εξηγείται το γεγονός που παρατηρεί ο κ. Μαρκεζίνης να λαμβάνει χώρα στην τουρκική πολιτική σκηνή, από την εποχή του Τουργκούτ Οζάλ και μετέπειτα. Η πολιτική της Τουρκίας δηλαδή, με την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ (αφού τα συμφέροντα είναι πλέον παράλληλα στην περιοχή) αποτελεί ένα κράμα κεμαλικής ιδεολογίας και αυτοκρατορικού Ισλάμ. Η κεμαλική ιδεολογία εξασφαλίζει τη διατήρηση της εσωτερικής ασφάλειας και τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους και η εφαρμογή της διασφαλίζεται από το στρατιωτικό κατεστημένο, το οποίο περιορίστηκε φαινομενικά, αλλά συνεχίζει να αποτελεί τον έναν από τους δυο πυλώνες του τούρκικου πολιτεύματος.

Η ισλαμική ιδεολογία, εκπροσωπούμενη από τους ιδιότυπους «light» ισλαμιστές (που έχουν αποκηρύξει με βδελυγμία τον φονταμενταλισμό) που πλαισιώνουν τα κυβερνητικά σχήματα, απαιτεί την ανάκτηση της παλιάς «αίγλης», οδηγώντας την Τουρκία σε μια απροκάλυπτα αναθεωρητική στάση προς την Ελλάδα και διεκδικώντας ηγεμονικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Αυτό ακριβώς δηλαδή που επιδιώκουν τα εβραιοαμερικανικά συμφέροντα. Μια imitation ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας (εξαρτημένης οικονομικά και στρατιωτικά πάντα από τις ΗΠΑ), η οποία θα «στριμώξει» στη γωνία την ΕΕ, θα βοηθήσει στην περικύκλωση της Ρωσίας, θα ελαττώσει την απόσταση των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ από το Ιράν (μια από τις δυο χώρες που συνιστούν τον «άξονα του κακού») και θα συνδράμει στη συγκαλυμμένη εισπήδηση της πολιτκής των ΗΠΑ στον αραβικό κόσμο, με την Τουρκία στο ρόλο του «δούρειου ίππου».

Η “imitation” αυτή ανασύσταση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κατά την αμερικανοϊσραηλινή εξωτερική πολιτική αντίληψη θα ενεργοποιήσει έναν «ιστορικό αυτοματισμό», σύμφωνα με τον οποίο: όταν συρρικνώνεται η οθωμανική αυτοκρατορία, οι ευρωπαϊκές χώρες βρίσκουν αγορές και γεωπολιτικό χώρο για να αναπτυχθούν. Αντίθετα, όσο δυναμώνει και μεγαλώνει η οθωμανική αυτοκρατορία, κόβεται το «οξυγόνο» που αναζωογονεί τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, οι οποίες νομοτελειακά οδηγούνται σε αποδυνάμωση, μαρασμό και τροφοδοτούνται οι μεταξύ τους συγκρούσεις. Έτσι θα εμποδιστεί η ευρωπαϊκή ενοποίηση (κατά την άποψη των αμερικανοεβραίων) και οι ΗΠΑ στο δρόμο τους προς την παγκόσμια κυριαρχία θα έχουν εξουδετερώσει έναν αναδυόμενο αντίπαλο.

Ωστόσο, τα ιστορικά γεωγραφικά όρια της πάλαι ποτέ οθωμανικής αυτοκρατορίας, ως γνωστόν εκτείνονταν όχι μόνο δυτικά του σημερινού τουρκικού κράτους, αλλά και προς τα ανατολικά και νότια. Αυτό όμως υπό τις τρέχουσες συνθήκες θα ήταν δύσκολο να επιτευχθεί, όσο η εκτίμηση του αραβικού και ισλαμικού κόσμου γενικότερα προς την Τουρκία, παρέμενε χαμηλή, λόγω των στενών σχέσεων της τελευταίας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Η ΦΕΡ’ ΕΙΠΕΙΝ ΤΟΥΡΚΟ-ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ «ΚΟΝΤΡΑ»

Αυτό το πρόβλημα ανέλαβε για λογαριασμό της Τουρκίας να λύσει το Ισραήλ. Έτσι σε συνεννόηση με την Τουρκία στήθηκαν μερικές αρκούντως διασκεδαστικές θεατρικές παραστάσεις μιας δήθεν σύγκρουσης κυβερνητικών παραγόντων των δυο χωρών, με την Τουρκία σε ρόλο υπερασπιστή των δικαιωμάτων των παλαιστινίων και των αράβων γενικότερα.

Έφθασαν μάλιστα σε σημείο, στο βωμό επίτευξης του γεωπολικού τους στόχου να θυσιάσουν ακόμη και ανθρώπους. Ολοι θυμόμαστε το επεισόδιο που δημιουργήθηκε κατά τη μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα, όταν τούρκοι «ακτιβιστές» (της ΜΙΤ), μαζί με άλλους «ακτιβιστές» άλλων χωρών (ίσως κάποιοι από αυτούς να μην είχαν πράγματι αντιληφθεί τη σκευωρία ) ενθαρρύνθηκαν (στην ουσία εξαπατήθηκαν) να ασκήσουν βία στις ισραηλινές ειδικές δυνάμεις με τη γνωστή κατάληξη. Το περιστατικό αυτό ωστόσο ισχυροποίησε πολύ το γόητρο της Τουρκίας ως προστάτιδας δύναμης του αραβικού κόσμου.

Ωστόσο, όλα αυτά δεν ήταν αρκετά για την επέκταση της επιρροής της νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας στον αραβικό κόσμο, γι’ αυτό και τέθηκε σε εφαρμογή ένα πρόγραμμα «πορτοκαλί επαναστάσεων» σε μια σειρά από ισλαμικές χώρες, με σκοπό να αντικατασταθούν οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών από νέες που θα δέχονται την Τουρκία ως ηγέτιδα δύναμη στην περιοχή. Το γεγονός επιβεβαιώνεται και από την τοποθέτηση του επικεφαλής των «επαναστατικών» δυνάμεων της Τυνησίας, ο οποίος αμέσως μετά την ανατροπή του καθεστώτος της χώρας του βιάστηκε να δηλώσει ότι στόχος είναι η εγκαθίδρυση μιας δημοκρατίας κατά τα πρότυπα του κ. Ερντογάν και η σύσφιγξη των σχέσεων με την Τουρκία.

Σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προσθέσει κανείς και όλα τα δήθεν «νταηλίκια» εναντίον των ΗΠΑ, που με εξόχως διασκεδαστικές θεατρικές παραστάσεις, οι τουρκικές κυβερνήσεις κατά καιρούς προέβαλαν για τονίσουν το ρόλο τους ως ηγέτιδας δύναμης στην περιοχή, η οποία δε διστάζει να τα βάλλει ακόμη και με τους αμερικανούς. Μια νέα υπερδύναμη η οποία παρέχει όλα τα εχέγγυα προς τον αραβικό κόσμο για την προάσπιση των συμφερόντων του από τα αμερικανο-ισραηλινά συμφέροντα.

Πολλά θα μπορούσε κανείς να προσθέσει προς επίρρωση των ανωτέρω, θα αρκεσθώ όμως μόνο σε αυτά, εκφράζοντας παράλληλα δυο καίρια και εύλογα κατά τη άποψή μου ερωτήματα:

- Πώς ένας πνευματικός άνθρωπος του διαμετρήματος του κ. Μαρκεζίνη μπορεί άραγε να παραπλανάται τόσο εύκολα, από μια τόσο κακόγουστα στημένη ισραηλινο-τουρκική κόντρα;

- Πώς μπορεί αβίαστα να αποδίδει τη θεαματική ανάκαμψη της Τουρκίας αποκλειστικά και μόνο σε έξυπνους και ικανούς τούρκους πολιτικούς, αγνοώντας ένα εξώφθαλμο όργιο παρεμβατισμού των ΗΠΑ, το οποίο λαμβάνει χώρα επί σαράντα ολόκληρα χρόνια και αποσκοπεί στη μέγιστη ενδυνάμωση της Τουρκίας με παράλληλη αποδιοργάνωση και αποσύνθεση της Ελλάδος;

Ο νοών νοείτω

Παρά ταύτα, όσο πολυεπίπεδα και περίτεχνα κι αν μεθοδεύουν την υποδούλωση των εθνικών κρατών οι σκοτεινές υπερδυνάμεις της Γης, η ανεπανόρθωτη καταστροφή που συντελέσθηκε στη Ιαπωνία (το κρυφό χαρτί τους για τη στρατηγική περικύκλωση Ρωσίας και Κίνας), η θεαματική άνοδος του εθνικισμού στην Ευρώπη, το τέλμα του Ιράκ, του Αφγανιστάν, της Λιβύης και της Συρίας, καθώς και οι χώρες οι οποίες τολμούν και σηκώνουν το ανάστημα τους στο θηρίο που σιγά –σιγά χάνει τη δύναμή του, επιβεβαιώνουν για μια ακόμη φορά πως στην ιστορία της ανθρωπότητος:

ΑΛΛΑΙ ΜΕΝ ΒΟΥΛΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΑΛΛΑ ΔΕ ΘΕΟΣ ΚΕΛΕΥΕΙ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ