Χοσέ Αντόνιο Πρίμο Ντε Ριβέρα – «Για την Επανάσταση»

«Η μάζα ενός λαού που έχει ανάγκη από μια Επανάσταση, δεν μπορεί να την πράξει. Η Επανάσταση είναι απαραίτητη, όχι όταν ο λαός είναι διεφθαρμένος, αλλά όταν οι θεσμοί του, οι ιδέες του, οι προτιμήσεις του έχουν καταστεί στείρες, ή πρόκειται να γίνουν τέτοιες. Σε εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή επιβεβαιώνεται η ιστορική παρακμή. Δεν θα πρέπει να θεωρείται ο θάνατος ως καταστροφή, αλλά η τελμάτωση σε μια ζωή χωρίς χάρη, χωρίς ελπίδα. Όλες οι συλλογικές δραστηριότητες γεννιούνται ποταπές σαν πουλάρια από εξαντλημένους επιβήτορες. Η ζωή της κοινότητος συρρικνώνεται, ναρκώνεται, πνίγεται μες το κακό γούστο και την μετριότητα. Σ’ αυτήν την κατάσταση δεν υπάρχει φάρμακο, εκτός από μία χειρουργική επέμβαση και από ένα ολοκληρωτικά νέο ξεκίνημα. Οι αγροί ζητούν μια νέα ιστορική σπορά γιατί η παλιά έχει εξαντλήσει την γονιμότητά της.

Μα ποιός θα είναι ο σπορέας; Ποιός πρέπει να διαλέξει την νέα σπορά και την κατάλληλη στιγμή για να την σπείρει στην γη; Αυτό είναι το δύσκολο, και εδώ βρισκόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο με όλες τις απεχθείς συμπεριφορές κολακείας προς τη μάζα, υιοθετημένες από εκείνους που ζητούν ψήφους και χειροκροτήματα. Αυτοί τίθενται εμπρός και λένε: “Λαέ, είσαι θαυμάσιος. Για λογάριασε τις καλύτερες σου αρετές. Οι γυναίκες σου είναι οι πιο ωραίες και οι πιο αγνές στον κόσμο, οι άνδρες σου είναι οι πιο έξυπνοι και οι πιο άξιοι, τα έθιμά σου τα πιο αξιοθαύμαστα, η τέχνη σου η πιο πλούσια. Έχεις μόνο μια ατυχία, να είσαι κακοκυβερνούμενος. Διώξε τους κυβερνήτες σου, αποδεσμεύσου από τις θηλιές τους και θα είσαι ευτυχής. Είναι σαν να λες “Λαέ, γίνε ευτυχής από μόνος σου, με την ανταρσία”. Λέγοντας κάτι τέτοιο αποκαλύπτεται ή μια απεχθής ανειλικρίνεια που χρησιμοποιεί τις λέξεις ως δόλωμα για να προσελκύσει τις μάζες προς ίδιον όφελος, ή μια απόλυτη ηλιθιότητα η οποία ίσως είναι χειρότερη από την απάτη…

Οι λαοί δεν μπορούν να σωθούν από μόνοι τους…

Όντας αρχηγός, το να θριαμβεύεις και να πεις την επόμενη ημέρα στην μάζα “Εσύ είσαι που διατάζεις, εγώ βρίσκομαι εδώ για να σε υπακούω”, σημαίνει την υπεκφυγή, με τρόπο άνανδρο, από το ένδοξο καθήκον της ηγεσίας. Ο αρχηγός δεν πρέπει να υπακούει στον λαό, πρέπει να τον υπηρετεί, πράγμα που είναι τελείως διαφορετικό: το να υπηρετεί σημαίνει να πραγματοποιεί έτσι την άσκηση διακυβερνήσεως, προς όφελος του λαού, παρέχοντας το καλό του κυβερνωμένου λαού, αισθανόμενος έτσι ότι έχει συνείδηση του ιστορικού λαϊκού πεπρωμένου, ακόμα και αν αυτό απέχει από αυτό που η μάζα επιθυμεί διακαώς…

Η Επανάσταση είναι καθήκον μιας αποφασιστικής μειοψηφίας απρόσιτης από την μάζα, η οποία έχει χάσει το εσωτερικό της φως, θύμα μιας περιόδου παρακμής στο τέλος της οποίας περιόδου η άγονη σύγχυση θα αντικατασταθεί από την αποθάρρυνση. Μιας μειοψηφίας της οποίας τα πρώτα βήματα δεν θα γίνουν δεκτά από την κοινωνία μας με την χαρά και την λαμπρότητα της Νέας Τάξης.»