Επιστολή: Η πραγματική φύση του Συνασπισμού της αριστεράς κλπ.

«Η «νέα ή ανανεωτική αριστερά»αντιπροσωπεύει το τελευταίο στάδιο του ουτοπικού και επιστημονικού σοσιαλισμού»

Προκαλεί εντύπωση σε πολλούς η υπερβολική ευαισθησία των εκπροσώπων του Συνασπισμού της αριστεράς κλπ. σε θέματα καθαρά κοινωνικής φύσεως, αλλά και η αναισθησίατου αυτού χώρου σε θέματα εθνικού και θρησκευτικού περιεχομένου. Επίσης προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση η έλλειψη σταθερής θεωρητικής σύνδεσης με τον παραδοσιακό επιστημονικό σοσιαλισμό και τους ποικίλους εκπροσώπους του(Μάρξ, Ένγκελς, κλπ). Φαίνεται οι ανήκοντες στον πολιτικό αυτόν χώρο να άγονται και να φέρονται από τα γεγονότα χωρίς να έχουν θεωρητική βάση,  τουναντίον προσαρμόζουν τη θεωρητική τους βάση σε σχέση με τα τεκταινόμενα κάτι που περιέχει το στοιχείο του τυχοδιωκτισμού. Είναι όμως τυχοδιώκτες οι ανήκοντες στο χώρο του συνασπισμού;
Σε καμμία περίπτωση δεν είναι τυχοδιώκτες. Ίσα-ίσα που προχωρούν στηριζόμενοι σε σταθερό σχέδιο σκέψης και δράσης. Έχουν και ιδεολογία και συγκεκριμένη πρακτική η οποία μέσα από την αποσπασματικότητά της και μερικότητά της είναι άκρως επικίνδυνη για τον εσωτερικό φωτισμό του Υποκειμένου, όπως αυτός παραδόθηκε από τους πραγματικά οντικούς φιλοσόφους της προσωκρατικής σχολής και εντεύθεν.

Ο Συνασπισμός αντιπροσωπεύει το τελευταίο στάδιο του ουτοπικού και επιστημονικού σοσιαλισμού από τον Λασσάλ και τον Σαίντ Σιμόν έως τον Μάρξ και τον Ένγκελς μέχρι ακόμη τον Σάρτρ και τον Αlthusser. Κλείνει την ιδεολογία του λογικού Διαφωτισμού, τον αιώνα των φώτων η οποία χαρακτηρίζεται από την αμετροεπή προσήλωση του ανθρώπου στον μηχανικό λόγο της φύσης, στον απόλυτα μηχανιστικό και εξωτερικό τρόπο σκέψης και βιώματος. Ο διαφωτισμός τον 18ο αιώνα διακήρυξε την απόλυτη διχοτόμηση του όλου. Ο υπερβατισμός και το αγαθό εκδιώχθηκαν στον κόσμο των νοουμένων και άρχισε να αναπτύσσεται το μισό όλο από την εξωτερική φύση έως τον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος περιορίσθηκε σε αυτό το κομμάτι με αποτέλεσμα τον απίστευτο περιορισμό της εσωτερικής οντικής του φύσης και την αντίστοιχη ανάπτυξη θεωριών υλικών, οι οποίες τον κατηύθυναν σε μία υλική ζωώδη καθημερινότητα χωρίς ιδανικά και εσωτερική υπερβατικότητα. Ο υλισμός του Χόλμπαχ, ο ουτοπικός σοσιαλισμός του Όουεν και ο επιστημονικός του Μάρξ μέχρι τον νιχιλιστικό υπαρξισμό του Σάρτρ ανήκουν σε αυτή την κατηγορία και ευθύνονται για την απίστευτη μαζοποίηση που χαρακτηρίζει ειδικά τον άνθρωπο του Δυτικού πολιτισμού.
Ο Συνασπισμός είναι η έκφραση αυτής της αριστεράς, η οποία ξεπερασμένη στο πέρασμα των χρόνων από ιδεολογία και οπαδούς προσπαθεί να στηριχθεί στον Διαφωτισμό ως λογική έννοια, προκειμένου να διακηρύξει τον πεζό λόγο και να προσελκύσει νέα θύματα, μαζικά θύματα. Ο Μαρξ είχε την πολυτέλεια να εφαρμόσει τον υλικό λόγο του διαφωτισμού μόνο στους εργάτες. Αυτοί πίστεψαν ότι σε έναν κόσμο καθαρά ντετερμινιστικό θα δημιουργήσουν την δική τους φύση.

Μόλις φάνηκε ότι το όλον ως κάτι το υπερβατικό δεν μπορεί να κλεισθεί, οι μαρξιστές μεταλλάχθηκαν και κρύφθηκαν μέσα στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες. Τέτοια αριστερά είναι και ο συνασπισμός. Έχοντας το νου των εκπροσώπων του διαφωτισμού προσπαθεί να περάσει όλη την μηχανιστική αντίληψη για τη ζωή στους ανθρώπους. Πιστεύει ότι με τον αποσπασματικό λόγο του ,ο οποίος δουλεύει μηχανικά και συστηματικά όπως η φύση, θα μαζοποιήσει τους ανθρώπους να ζούν σαν υλικά όντα, ελέγχοντας την παρούσα ζωή τους, χωρίς χθές, αύριο και ιδανικά μιας ανώτερης
πολιτείας.

Η μέλισσα έχει την κοινωνία της την οποία μηχανικά αναπαραγάγει. Η ημέρα διαδέχεται την νύχτα και τίποτε αυτό δεν το αλλάζει. Ο φυσικός κόσμος δουλεύει σαν μηχανή που όλοι χωρούν και όλο αυτό είναι αντικείμενο θαυμασμού από τους υλιστές. Δεν μπορούν οι δυστυχείς να καταλάβουν ότι η φύση είναι σύμβολο του αγαθού και οι άνθρωποι σε σχέση με το αγαθό αυτοπροσδιορίζονται αλλά και τον χώρο της πατρίδος που θαυμάζει και βιώνει αυτό το αγαθό-μέχρι τη στιγμή που οι φωτισμένοι του Σωκράτη θα μετοικήσουν σε αυτήν την πατρίδα. Αρνούμενοι οι αριστεροί την αιώνια αγαθή πατρίδα, προσγειώνουν τον άνθρωπο σε έναν μηχανικό και τεχνολογικό κόσμο ο οποίος πνίγει και σκοτώνει τους μαζανθρώπους. Η απόφαση είναι πάντα δική μας.

Β.Μ